Bijna D-Day!

 

Zo de laatste dag van mijn oude leven is aangebroken, morgen begint mijn nieuwe leven! Wat is de tijd toch snel gegaan, ik kan het me nog bijna niet voorstellen dat ik morgen al geopereerd ga worden. Maar toch is het dan zover.

Ik moet me morgen om zeven uur melden op de afdeling. en als het een beetje meezit ben ik dan al snel aan de beurt. Maar dat horen we morgen pas als we er al zijn. Maar ze laten je toch niet om zeven uur komen als je pas later op de dag aan de beurt bent…toch? Ik ga er maar van uit dat ik niet te lang hoef te wachten.

Vandaag maar een kort dagje gewerkt, het concentratie niveau was niet al te best, om het maar netjes uit te drukken, dus ik ben vanmiddag even in het zonnetje gaan zitten in de tuin met mijn lunch, bestaande uit zo’n heerlijke shake. Maar echt veel rust heb ik niet. Dus maar alvast mijn tas gepakt, kleren uitgezocht, toiletspulletjes bij elkaar geraapt en alles in de tas gepropt.

De zenuwen zijn echt aanwezig, dus ik heb geen rust meer, en het is zo makkelijk gezegd:”ik laat het maar over me heen komen”, maar zo makkelijk is dat dus niet, dat weet ik nu wel uit ervaring.

Vanmiddag maar mijn hond verwennen met een lange wandeling, want die moet mij voorlopig even missen. Dus ik moet vast even aan damage-control doen. En haar nu alvast even verwennen. Want zij reageert nu al zo sterk op mijn zenuwen.

Dan mag ik me vanavond fijn nog even pijnigen met een spuit fraxiparine, tegen trombose. Dit moet alvast preventief voor de operatie. En voor morgenochtend heb ik een tabletje om de zenuwen wat te onderdrukken. Daar moest ik wel zelf om vragen, want tegenwoordig krijg je dat dus niet meer standaard.

En dan vanavond mijn laatste ‘normale’ maaltijd. Want na de operatie kunnen we niet meer zoveel eten als nu, en sowieso moeten we dan de eerste tijd op vloeibaar en de gepureerd prak. Dat zal wel even wennen zijn, wat zal ik het kauwen gaan missen de komende tijd.

Maar genoeg klaagzang, ik weet waar ik het voor doe, en die gedachte houdt me op de been. En ik kijk er dan ook zeker naar uit.

Dus voor nu zeg ik even gedag, zodra ik weer een beetje bij ben gekomen, en weer een beetje normaal kan zitten, volgt mijn verslag van de opname in het ziekenhuis.

Ik zeg: tot in mijn nieuwe leven!!!

de zesde sessie

 

En dat was alweer de zesde sessie, voor mij ook meteen de laatste van het voortraject. Wat is de tijd weer omgevlogen! Ik kan het me bijna niet voorstellen dat ik volgende week om deze tijd waarschijnlijk al geopereerd ben, of nog op de operatietafel lig. De zenuwen zijn inmiddels flink aanwezig, niet zozeer voor de operatie zelf, daar merk ik toch niets van, maar meer voor daarna, zal het allemaal wel goed gaan, met het eten en het drinken, en hoe zal het allemaal voelen, en hoe gaat  het met het afvallen. Maar dat moeten we toch maar afwachten, want ik kan nog steeds niet in de toekomst kijken he!

Maar goed, bij de obesitaskliniek begon de dag een beetje rommelig. We hadden een sessie met de psycholoog, maar daar kwam de diëtiste bij omdat we haar vandaag eigenlijk niet zouden hebben maar ze had beloofd voor ons de voedingsrichtlijnen voor na de operatie uit te delen. Dus dat kwam ze doen, en ze kwam vertellen dat ze in het vervolg niet meer onze groep gaat begeleiden omdat ze in Amsterdam gaat werken. De diëtiste van de vorige keer neemt voortaan onze groep over. De richtlijnen gaan over de eerste dagen na de operatie. We moeten dan vijf dagen echt vloeibaar eten. Daarna mogen we over op normaal eten, maar dan gepureerd. Dit tot drie weken na de operatie. Verder wordt er in beschreven hoe je moet eten, langzaam, niet drinken tijdens het eten, kleine hapjes enzovoorts. Ook hebben we de richtlijnen gekregen voor als we na de operatie weer ‘normaal’ voedsel mogen eten. Welke producten we dan mogen gebruiken en de hoeveelheden. Dus deze papieren worden voorlopig zeer heilig voor mij.

De rest van de sessie hebben we gesproken met de psycholoog over het 5G schema. de vijf G’s staan voor: Gebeurtenis, Gedachten, gevoelens, gedrag en gevolgen. We moesten een gebeurtenis in gedachten nemen, die in kleine mate vervelend was. geen grote dingen, maar meer kleine ergernissen. Bijvoorbeeld: Je loopt in de stad en je ziet een collega en die groet jou niet, irritant! Welke gedachte heb je daar dan bij? Mijn eerste gedachte zou zijn, wat heb ik nou weer verkeerd gedaan, waarom groet ze me niet. Wat voor een gevoel geeft mij dit? Ik ben dan boos, teleurgesteld, verdrietig. Welk gedrag bewerkstelligt dit bij mij? Ik zeg die collega voortaan ook geen gedag meer, wordt daar een beetje opstandig van. Welke gevolgen heeft dit dan? Ik ga die collega uit de weg, voel me er verdrietig onder, maar er wordt niet over gesproken.

Ik denk voor menigeen wel herkenbaar, of niet? Maar wat moeten we hier nu mee? Als je even terug gaat naar die gedacht die ik erbij heb, dan heb ik dus al ingevuld dat die collega mij niet wil zien en groeten. Dit is dus een aanname die ik doe. Voor het zelfde geld heeft ze mij helemaal niet gezien, en is er dus niets aan de hand. Als ik dus bedenk dat ze me gewoon niet gezien heeft, scheelt mij dat een heleboel ellende. Ik hoef niet rot te voelen, ik ben niet boos, teleurgesteld of verdrietig. En de relatie met mijn collega wordt verder niet verstoord. Om er op deze manier mee om te proberen gaan is voor met name de emotie eters een goede tip. Want van al die nare emoties, verdriet, teleurstelling en boosheid, gaan we weer eten, snoepen etc.. en dat moeten we zien te voorkomen. Dus daar gaan we aan proberen te werken. Sowieso scheelt ons dat heel veel onnodige frustraties, toch?

Vervolgens hadden we een sessie met de arts. Dit is de eerste keer dat we de arts weer zagen na de kennismaking in de eerste sessie. Vandaag krijgen we de uitslag van het bloedprikken en we konden onze vragen stellen. Mijn bloedonderzoek vertoonde niet veel rare dingen. Ik heb een tekort aan vitamine D, wat blijkbaar bij alle mensen met obesitas voorkomt, ze hebben alleen nog geen idee hoe dat komt. Verder geen rare dingen dus. We hebben het even gehad over hoe het met medicijngebruik zit. Ik gebruik bijvoorbeeld als ik hoofdpijn heb altijd ibuprofen. Dat is na de operatie dus uitgesloten. Dat wist ik dus niet. Dus ik moet nog even paracetamol in huis halen. Daarnaast moeten we na de operatie starten met vitamine supplementen. En dat zijn weer niet de gewone, die je bij de drogist koopt. Nee, dat moeten weer speciale zijn van FIT FOR ME. Ook moeten we calciumtabletten gaan gebruiken en het eerste half jaar ook nog maagbeschermers. Dus we moeten de apotheek weer leegtrekken.

Tot slot weer een sessie met de bewegingsdeskundige. Met hem hebben we gekeken naar onze succesmomentjes van de afgelopen week. Dus hoe het ging met onze voorgenomen beweegmomenten. Nu loop ik netjes elke dag een kwartier. En ik ben vandaag zelfs weer eens op de fiets gegaan naar de winkel!

Verder hebben we gekeken naar de oefeningen voor de extra beweging. Dit gaan we doen volgens de methode van Tabata. Deze Japanse meneer heeft een 4 minuten regel waarbij je elke keer 20 seconden beweegt en 10 seconden rust. en dat dan dus 8 keer achter elkaar. Dit hebben we geoefend. Met een hele simpele beweging, je opdrukken op de armleuningen van de stoel. dus gewoon gaan zitten in de stoel en je armen gebruiken om je omhoog te drukken. Simpeler kan niet toch? Dit doe je 20 seconden, dus omhoog drukken, laten zakken en dat zo vaak als je kunt in de 20 seconden. En ik kan je vertellen, dat is nog best zwaar!

Verder hebben we een lijst gekregen met mogelijke oefeningen die je gewoon thuis kan doen om je spieren op te bouwen. Dus daar gaan we na de operatie rustig aan beginnen. Hij drukte ons wel op het hart om een schema te schrijven voor jezelf waarin je beschrijft welke dagelijkse en extra beweging je gaat doen voor hoe lang en hoe je dit wilt gaan opbouwen. Dus daar ga ik deze week nog mee aan de slag.

Dat was het weer voor vandaag, en nu gaat het echte aftellen beginnen, nog zes dagen en dan is het zover!

Wetenschappelijk onderzoek SLAZ

 

Vorige week werd ik gebeld door een co-assistent van het SLAZ. Hij vroeg of ik mee wilde doen aan een onderzoek naar het functioneren van de allerkleinste bloedvaatjes van de handen en het verbeteren van deze functie na de operatie. Daarnaast wordt er ook gekeken naar mijn energiehuishouding door middel van een glucose tolerantie test. Als ik mee wilde doen aan dit onderzoek mocht ik geen last hebben van een te hoge bloeddruk en geen diabetes hebben. Nu wil het toeval dat ik van beide geen last heb, dus ik kon een goede kandidaat zijn.

Als ik mee wil doen, moet ik 2 keer voor de operatie en 3 keer na de operatie voor een aantal uur naar het ziekenhuis. Dus we hebben telefonisch meteen een aantal data afgesproken, 2 weken voor de operatie, de week voor de operatie, 2 weken, 4 weken en 8 weken na de operatie. Dus ik ben voorlopig weer onder de pannen.

Dus vandaag was het dan de eerste afspraak, allemaal een beetje kort dag nog voor de operatie aangezien deze vrijdag over een week al is, maar dat mocht van de onderzoekers. Stipt om 8 uur was ik aanwezig, nuchter en wel, mocht niet eten en alleen wat water drinken. Ik werd verwelkomt door een erg jong uitziende co-assistent. Maar dat maakt niet uit. Eerst moest er een infuus geprikt worden. Nu ben ik absoluut niet makkelijk te prikken, dus dat is dan al een hele uitdaging. Maar uiteindelijk zat er nog vrij snel een infuus in, wel op een rot plek, precies op het botje van mijn pols aan de kant van mijn duim. Het infuus werd aangesloten, en vervolgens ging we verder met het andere onderzoek.

Hiervoor werden er 3 plakkers op mijn hand/onderarm geplakt. Eentje op mijn onderarm die een continu meting deed van de beweging van de bloed vaten en de ‘flow’ van het bloed door mijn vaten. De volgende werd ongeveer op mijn pols geplakt, deze is voor de stroom die gebruikt wordt voor de metingen. de laatste werd op mijn wijsvinger geplakt, hieronder werd eerst beetje medicijnen op aangebracht, een vaatverwijder(Acetylcholine) en er werden aan de laatste 2 plakkers elektroden bevestigd.

Tijdens het onderzoek mocht ik mijn hand absoluut niet bewegen. En dat is nog best lastig kan ik je vertellen, want juist als het niet mag dan begin je te trillen. Maar goed. Elke minuut ging er een klein stroomstootje door mijn vinger naar mijn pols en dan werd er op de computer een meting gedaan. Na 7 stroomstootjes van 10 seconden werd de plakker van mijn wijsvinger gehaald en kwam er een plakker met een ander medicijn(Sodium Nitro Prusside) op mijn middelvinger, en vervolgens werden de elektroden weer bevestigd. En nu kwam er 7 keer een iets sterker stroomstootje van 20 seconden van mijn vinger naar de pols. Die eerste voelde ik niet, maar bij die tweede serie voelde ik de hele tijd prikkelingen door mijn hand gaan en af en toe een onwillekeurige beweging door mijn vinger. Een hele rare gewaarwording kan ik je vertellen. Na 10 minuten was dit onderzoek klaar, de plakkers werden verwijderd en die arm was weer vrij.

Nu werd er uit het infuus bloed afgenomen, 5 buisjes. Vervolgens kreeg ik suikerwater te drinken, zo zoet dat je vullingen bijna uit je kiezen springen. En dat op je nuchtere maag.

Vervolgens werd er elke 25 minuten bloed afgenomen uit het infuus. de eerste keer ging dat nog vrij makkelijk maar daarna wilde het bloed niet meer zo stromen. dus moest ik de hele tijd tijdens het bloed afnemen mijn vuist dichtknijpen een soort pompende beweging maken, anders wilde het bloed niet stromen. Tussendoor zat ik lekker op een bed een boek te lezen, dus op zich ging de tijd wel snel.

Wie weet hoe veel mensen we met dit onderzoek weer kunnen helpen. Daar doen we het voor toch? En voor die vergoeding die er tegenover staat natuurlijk!!

Dus maandag gaan we maar weer. En dan is het al snel vrijdag en dat is D-DAY!!!

de vijfde sessie

 

En zo was er al weer een week voorbij. Gisteren alweer de vijfde sessie. En ik moet eerlijk bekennen dat ik er niet zo veel zin in had. Niet dat het niet gezellig is en dat we niet ontzettend veel leren, maar dat heeft meer te maken met het feit dat het nu allemaal zo snel gaat. En dat het naast het werken ook ontzettend druk is. Nog 2 weekjes en dan is de operatie al weer achter de rug. Eerlijk gezegd beginnen de zenuwen nu toch wel te komen. Ik ben er niet eens heel bewust van, maar aan allerlei kleine dingen begin ik het nu wel te merken.

Bij de kliniek aangekomen bleek dat iedereen een beetje een off-Day had. Beetje spanning in de lucht en de tranen erg dichtbij. Wat is het fijn dat er in deze groep een veilige sfeer bestaat dat iedereen er ook over durft te praten. Dat doet mij echt goed.

We begonnen de ochtend met een sessie met de diëtiste. Onze eigen diëtiste was er niet, dus we hadden een vervangster. Dat maakte het wel wat lastig, want we kenden haar niet en zij wist niet wat wij de afgelopen keren hadden behandeld. Het bleek dus dat we niet helemaal het schema hadden gevolgd, maar de onderdelen een beetje hadden gemixt. Niet erg natuurlijk, maar voor een invaller wel heel onhandig. We hadden vorige week te horen gekregen dat we iets mee moesten nemen wat we heel erg lekker vonden. Dus ik had stroopwafels meegenomen. Dit had te maken met mindfulness eten. Of te wel bewustwording van wat we eten. We kregen een vragenlijst die we moesten invullen tijdens het nemen van een hapje van wat we bij ons hadden. Dat is raar hoor, datgene eten wat je anders stiekem eet, daar voelde ik me schuldig bij, en het is dan moeilijk om dit in de groep te doen. Maar het scheelt, iedereen moest dat eten. Dat helpt een heleboel. Dus daar zaten we dan, iets eten wat we allemaal erg lekker vinden, water liep in die bekkies.  En dan bedenken wat we proeven, ruiken, zien. Hapje lang in de mond houden, snel eten, bewust eten. En dan de verschillen waarnemen. Wat doet het met je. Dus een hele aparte sessie eigenlijk, want we worden aangezet tot het eten van slechte dingen! Vervolgens vroeg zij aan ieder afzonderlijk of we al plannen hadden gemaakt hoe we het na de operatie wilden gaan doen qua eten. Dus op het werk, hoe plan je je eetmomenten in. Ik heb aangegeven dat ik daar al erg over na heb gedacht en dat ik geen pauzes heb maar voor elke 2 uur eten mee neem in kleine bakjes en dat dit op mijn werk goed te doen is om tussendoor te eten. Ik bemerkte dat ze verbaasd was dat de meeste van ons al een plan hadden en daar was ze erg enthousiast over!

Vervolgens hadden we een sessie met de psycholoog. Zij vroeg ons direct hoe we het vonden om de oefening met de diëtiste te doen, wat voor gevoelens dit losmaakte. Dus we hebben gepraat over het schuldgevoel. Vervolgens hebben we het gehad over hoe het zit met de opvang van de mensen in moeilijke periodes. Vorige week waren er bijvoorbeeld wat tranen gevallen en of ze dan deze mensen opbellen om even te horen of het wel weer gaat. Dit was dus niet gebeurt. En wij wilden eigenlijk weten of dit wel eens gebeurt en of er ook gekeken word naar de non-verbale communicatie van de verschillende groepsleden. Ik geloof dat we de psycholoog een beetje van haar stuk brachten, dit had ze duidelijk niet verwacht. Tijdens het gesprek werden er een aantal mensen dan ook weer emotioneel. Daar ging ze dan wel op in, maar we kregen niet echt een antwoord op onze vraag. Jammer, maar wel een beetje begrijpelijk, ik denk dat ze dit eerst met de anderen wilde bespreken. Dus we gingen verder met de sessie. Daarbij hebben we gesproken over wat ons toekomstbeeld is. Dus wat willen we volgend jaar om deze tijd weer kunnen doen, wat we nu niet kunnen door ons overgewicht. Dit is dan ook ons huiswerk voor de komende week.

Tot slot hadden we een sessie met de bewegings-deskundige. Bij hem hadden we vorige week een emo-moment. Dus de vraag die we aan de psycholoog hadden gesteld, hebben we ook aan hem voorgelegd. En het bleek dat ze daar inderdaad even kort over hadden gesproken. En hij gaf aan dat het inderdaad de bedoeling is om mensen ook tussendoor even apart te nemen of te bellen als ze bemerken dat het niet lekker gaat. Hij gaf ook aan dat hij over vorige week niet het als dusdanig had ingeschat dat het nodig zou zijn om even een belletje te doen naar de desbetreffende personen. Voor mijn gevoel is het onderwerp goed opgepakt en doorgesproken, we hebben ook met elkaar goed gesproken erover en mekaar echt op kunnen beuren en getroost waar dat nodig was. En dat vindt ik heel bijzonder in een groep die elkaar net 5 weken kent, en dan op zo'n fijne manier met elkaar om kunnen gaan en er voor mekaar zijn. Wauw!

Vervolgens hebben we het gehad over of we hebben geoefend met ons bewegingsschema. Ik had dit netjes gedaan de afgelopen week. 15 minuten lopen in plaats van mij forceren en langer te lopen. Dus ik heb dit verteld en ik was er enthousiast over. Ik kreeg hier complimenten over en probeer dit vast te houden. Voor de komende week moeten we proberen een schema op te stellen om het bewegen iets uit te gaan breiden. Dus daar ga ik eens over nadenken.

De hele dag ging het mij eigenlijk wel goed, ik heb juist anderen getroost en ondersteund en ik had nergens last van tot ik naar huis ging. Toen hakte het bij mij in eens erin. Het besef dat het een hele strijd is geweest, dat ik nu eindelijk die stap heb genomen, maar dat dit ook heel veel impact heeft op mijn leven, nu maar ook straks. En dat de datum van de operatie nu toch wel heel dichtbij komt. Dus de zenuwen beginnen echt te komen. Ik kan ze niet meer wegstoppen nu, normaal ben ik daar namelijk heel goed in, maar dat is nu wel klaar. Dus ik verwacht de komende tijd meer emo-momentjes.

Partner-sessie

 

Vandaag was er ook gelegenheid voor de mensen uit mijn omgeving om mee te komen naar de obesitas kliniek. Zij kregen voorlichting over wat dit traject inhoudt en hadden de mogelijkheid om vragen te stellen.

Mijn ouders kwamen daarom mee. Zij werden door onze bewegingsdeskundige opgevangen. Hij heeft wat verteld over ons traject. Wat wij doen, wat de bedoeling is dat we leren, hoe het moet met de operatie. En vooral hoe zij ons kunnen ondersteunen tijdens dit hele traject.

Wat ik ervan begrepen heb, wat mijn ouders mij verteld hebben, was het erg leerzaam, en waren ze blij dat ze mee zijn gegaan. Daar uit voortvloeiend heb ik een goed gesprek gehad met mijn ouders over hoe wij het gaan doen na de operatie. Er was bij de kliniek voorgesteld om elke week een gesprek met elkaar te plannen over hoe het is gegaan, waar we tegen aan lopen en hoe we het de volgende week gaan doen. Dus dat zijn wij ook van plan.

Dus al met al zijn er goede tips uit deze sessie gekomen, en ik ben blij dat de kliniek dit ook regelt voor de familie. Want dat geeft mij het gevoel dat ik er niet alleen voor sta en altijd op hulp kan regelen, niet alleen van de kliniek, maar ook van mijn familie, vrienden en collega’s.

Ik hoop dat dit voor iedereen geldt uit mijn groep. Maar dat hoor ik volgende week wel!

Alweer de vierde sessie

 

En dat was al weer de vierde sessie vandaag. De tijd lijkt wel steeds sneller te gaan…

Vandaag de dag begonnen met de psycholoog. Als huiswerk hadden we die eetdagboeken bijgehouden en dan met name welk gevoel we erbij hadden als we wat aten.  Tot mijn vreugde was ik niet de enige die er niet zo veel bij voelde. Waar we het over het algemeen wel over eens waren was dat we eigenlijk door gezelligheid meer gaan eten en drinken dan goed voor ons is. Daarnaast hebben we veel te maken met automatisme. de hand gaat ongemerkt naar de zak drop tijdens het computeren. Ook eten we uit verveling en als ontspanning.

Als huiswerk krijgen we mee om groepsregels te bedenken, dus hoe willen we dat we met elkaar omgaan in de groep. Ik denk dat ze ons toch wat te rumoerig vinden, en dat dat soms tot een beetje chaos kan leiden! Maar het is altijd goed om regels te hebben om de dynamiek in de groep in goede banen te leiden.  Dus we zullen een paar mooie regels verzinnen.

De volgende sessie was met de diëtiste. We hadden eigenlijk als huiswerk om even niet te eten deze ochtend. Maar helaas waren we dat allemaal vergeten en hadden we net allemaal gegeten in de pauze. Jammer, dus! Want waar ging het nu om, of we het hongergevoel kunnen herkennen. Want het blijkt dus doordat we altijd een verkeerd eetpatroon hebben gehad, bijvoorbeeld onregelmatig eten, of te weinig eten of het hongergevoel langdurig negeren, we dat gevoel niet meer als zodanig herkennen.

Het honger gevoel is namelijk niet alleen een knorrende maag. Je kan dus ook last hebben van hoofdpijn, moeheid, zweten, beven, slecht zien, duizeligheid, bleek zien en een wisselend humeur. Eigenlijk alle verschijnselen die diabeten ervaren bij een hypoglykemie. En dat klopt ook wel. Want als je dus een lage bloedsuiker hebt, krijgen je hersenen te weinig voedingsstoffen. Want je hersenen hebben koolhydraten nodig om te kunnen functioneren. Wat is het toch jammer dat hersenen niet op vet werken!! Dan hadden we geen problemen meer.

Voor de komende week hebben we weer huiswerk. Dan moeten we luisteren naar ons lichaam. Dus voor we elke keer eten, moeten we bedenken of we honger voelen, en dan niet alleen kijken naar die knorrende maag maar ook naar al die andere signalen van je lichaam. Dus dat gaan we ook weer meemaken.

Tot slot hadden we een sessie met de bewegingsdeskundige. Wij hadden van hem als huiswerk om een schema op te stellen om de dagelijkse beweging en de extra beweging op te bouwen.

We hebben het gehad over de graded activity. Dit houdt in dat je je beweging, dagelijks of extra, langzaam opbouwt. Hier hangen een aantal regels aan. We moeten niet ambitieus zijn, met kleine stapjes opbouwen, doel gericht zijn, en ons stappenplan blijven aanpassen.

Dus je kan het opbouwen van mijn bewegingspatroon vergelijken met een trap. de onderste tree is de beweging die ik nu vol kan houden, zonder pijn, zonder me rot te voelen. Dus wat me makkelijk valt. dat is de nul-meting. Dat moet ik deze week vol houden. Dit houdt voor mij in dat ik elke dag een kwartier loop met de hond. Als ik langer wil lopen, bijvoorbeeld een uur, dat is prima, maar dan moet ik elke 15 minuten een pauze inlassen van 5 tot 10 minuten. Als dit de hele week goed gaat, mag ik kijken of ik het uit kan breiden. Dus dan ga ik 20 minuten lopen. Hierbij hebben we de 99% regel gekregen. Dus ben ik er 99% zeker van dat ik dan 20 minuten achter elkaar kan lopen zonder pijn te krijgen en met rot te voelen, dan mag ik het uit gaan breiden. Dus daar ga ik deze week mee aan de slag.

Het heeft dus geen zin om vol aan de bak te gaan in een sportschool. Tuurlijk dat kan ik wel, maar dat levert zoveel problemen en klachten op dat ik dat misschien 2 weken vol hou, en dan stop ik er mee. Dus het belangrijkste wat ik vandaag heb geleerd is het langzaam opbouwen van de beweging. Ik heb natuurlijk ook nog wat kilo’s mee te sjouwen, dus dat is sowieso al meer qua bewegen! en belangrijker is het om de beweging vol te houden op langere termijn en deze dan uit te breiden.

Afijn, we hebben weer genoeg stof tot nadenken en genoeg te doen. Benieuwd wat volgende week ons weer brengt. Nog 3 weken te gaan en dan is het D-Day!!

Eetdagboeken

 

Afgelopen vrijdag hebben we de opdracht gekregen om een eetdagboek bij te houden deze week. Wat een verschrikking is dit eigenlijk. Het zou nog niet zo erg zijn als je alleen hoefde op te schrijven wat je wanneer eet. Maar nee, ze willen ook weten wat je erbij voelt.

Hebben jullie daar wel eens op gelet? Je begint met je ontbijtje, ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik eet mijn ontbijt omdat het moet…Daar voel ik helemaal niets bij, zelfs geen hongergevoel. En nu helemaal, ik zit nu aan de weightcare shakes. Nou, ik kan je vertellen, daar voel ik niets bij, ik zal het je nog sterker vertellen, daar wil ik helemaal niets bij voelen. Dat wil ik opdrinken en dan verder met mijn dag. Want zo’n stimulatie van de smaakpappillen is dat nou ook weer niet. Het is niet vies, maar ook niet echt het ultieme om te nuttigen.

Dan om 10 uur ongeveer neem ik een tussendoortje, meestal een stuk fruit, ook omdat ik het moet eten, het staat op mijn lijstje, dus eet ik het. Voel er helemaal niets bij dus.

En dan de lunch, ja ok, dan heb ik inmiddels wel een knorrende maag, maar of ze dat nou onder gevoel bedoelen? Want ja,ja, ik mag weer een shake. En gelukkig dan ook nog een boterham erbij. Daar heb ik dan wel een gevoel bij, eindelijk weer iets te kauwen, en als echt broodmens, heb ik nu al in mijn achterhoofd dat ik dat straks een hele tijd niet kan eten, dus dat ga ik missen. Maar ik heb zo’n vermoeden dat ze dat soort gevoel ook niet bedoelen.

Om 15 uur begint mijn maag dan weer te knorren, dus nemen we een weightcare reep. Deze vult wel even lekker, hoewel, na een uur heb ik al weer een knorrende maag kan ik je vertellen. Deze repen zijn nog wel lekker, vooral omdat ze tenminste wel naar chocola smaken, en niet naar het een of andere nepproduct.

Met het diner is het wel altijd een gelukzalig moment. Ik mag dan normaal eten. En daar wordt ik blij van. En dat is dan toch het gevoel wat ze bedoelen. Blijheid.

Ik zal jullie maar niet vragen om er zelf eens op te letten, wat je voelt als je eet, dat is zo frustrerend, dat gun je niemand.

Ik snap wel waarom wij het moeten doen, inzicht krijgen in waarom je bijvoorbeeld snoept, of de slechte dingen eet. Maar als ik juist zo mijn best doe om me aan mijn dieet te houden voor de operatie, dan is dit dus zo nutteloos. Hopelijk hoeven we dit niet elke week te doen, dat wordt erg saai voor degene die de eetdagboeken van mij moet lezen!!

Dus mensen, denk niet te veel na als je eet, maar geniet met volle overgave!! Want voor je het weet, wordt je gevraagd om er wel bij stil te staan, en dan vergaat het genieten je wel.